Stel je eventjes voor ...

Gepubliceerd op 28 mei 2024 om 00:04

Stel je voor dat je oudere, mindermobiele buurvrouw geen recht meer heeft op broodnodige ondersteuning en hierdoor totaal vereenzaamt, met het gevoel dat ze er helemaal alleen voor staat.

Of dat de papa van een klasgenootje van je kind opeens heel wat medische problemen krijgt, waardoor hij momenteel niet meer kan werken en samen met zijn gezin moet overleven van een heel beperkte ziekte-uitkering.

Dat iemand die je kent van je werk opeens haar partner verliest en te midden van haar grote verdriet op zoek moet naar waar ze recht op heeft en hiervoor alle benodigde diensten moet aflopen of opbellen.

Stel je voor dat je een traumatische jeugd hebt gehad en hierdoor een deel van je communicatieskills verloren bent, en aan bijna niemand kunt uitleggen wat je eigenlijk al heel lang wilt zeggen. Daarbovenop probeert iedereen je zinnen voor je te vervolledigen, waardoor je nog meer het gevoel krijgt dat je stem, en dus ook jij, er niet meer toe doet.

Stel je nu eens voor dat in alle bovengenoemde situaties de mensen een tweede thuis hebben gevonden in een vereniging waar armen het woord nemen en regelmatig deelnemen aan de activiteiten van de vereniging.

Dan wordt de mindermobiele buurvrouw opgehaald door een ander lid van de vereniging en kan ze zo de vereenzaming doorbreken. Ze kan ook enkele taken binnen de vereniging op zich nemen waarvoor ze niet mobiel hoeft te zijn, zoals het helpen maken van wenskaarten voor mensen in eenzaamheid.

Dan kan de papa met de medische problemen samen met zijn kinderen naar de ontmoetingsmomenten komen, daar samen met andere ouders in gesprek gaan over zijn situatie en heel wat tips en steun vinden. Vanuit deze ontmoetingsmomenten kan de papa later mee vormingen over kansarmoede gaan geven aan de benodigde diensten.

Dan kan de rouwende echtgenote rekenen op de steun van de andere leden en de groepswerkers in haar verdriet, maar ook in de zoektocht naar wat ze allemaal in orde moet brengen en waar ze recht op heeft. Hierdoor kan ze later andere mensen in eenzelfde situatie steunen.

Dan kan jij, ondanks je traumatische jeugd, deelnemen aan de vergaderingen en beleidswerkingen waar tijd wordt gemaakt om naar je te luisteren. Waar je mening er wel toe doet, waar mensen doorheen je stilte kijken en je de moeite waard vinden om naar te luisteren.

Deze voorbeelden zijn herkenbaar voor mensen die in een vereniging waar armen het woord nemen werken.
Dit zijn de mensen waar we elke dag opnieuw samen mee aan de slag gaan. Je kan zeker het verschil maken voor mensen, door er simpelweg voor hen te zijn.

Onderschat dus nooit de kracht van laagdrempelige ontmoetingsmomenten voor mensen die het niet altijd even gemakkelijk hebben. Er is niets mooiers dan samen met de mensen in je vereniging na een tijdje terug te kijken en te zien hoeveel ze gegroeid zijn.

 

Biografie:

 

Sarah Vancompernolle, 41 jaar, trotse partner van Wim, nog trotsere mama van 2 pubers van 16 jaar, en al 12 jaar actief in de sociale sector.

Ik werk ondertussen bijna 5j in een Vereniging waar Armen het Woord nemen.

Contactgegevens: vancompernollesarah@gmail.com


Reactie plaatsen

Reacties

Gudrun Rosseel
16 dagen geleden

Heel mooi verwoord.
Trots op een collega zoals Sarah!

Wim Gentier
16 dagen geleden

Ik heb vroeger nog meegeholpen bij een oudejaarsavond feest, en zou me wel graag opnieuw inzetten voor deze vereniging, nu ik op pensioen ben

Verhaeghe Mia
16 dagen geleden

Mooie tekst ,en waar Ben ook lid van een vereniging waar armen het woord nemen .
Dit is in mijn leven een hele verandering geweest,en je Kan elkaar op een laagdrempelige manner helpen

cauwelier paul
15 dagen geleden

Sarah, mooie woorden die warmte uitstralen. Tijd maken voor anderen is de sterkste kwaliteit in hulpverlening.